راه مكه به شام و بيت‌المقدس قرار داشت . ازاين‌رو ، پيامبر ( ص ) تا سال دوم هجرت همانند يهوديان به‌جانب بيت‌المقدس نماز مىگزارد ؛ چنان‌كه روزه را نيز همانند يهوديان در ايام عاشورا و دهه اول محرم مىگرفت . يهوديان كه شريعت اسلام را مانعى براى موقعيت ممتازخود در ميان قبيله اوس و خزرج ( حتى ديگر قبايل منطقه ) مىشمردند ، مشتركات اسلام با احكام تورات را برگ برنده‌اى براى خويش تلقى نموده ، آن را دليلى بر برترى آيين تورات مىدانستند . پيامبر كه از اين پندارِ نادرست نگران بود ، مىانديشيد كه چگونه براى خنثى نمودن آن راهى بيابد ، تا اينكه در يكى از روزها كه در مسجد بنىسلمه مشغول نماز بود ، جبرئيل فرمان تغيير قبله از بيت‌المقدس به مكه را ابلاغ كرد و بدين‌ترتيب پيامبر ( ص ) در بين نماز و يا پس از آن ، نماز را به‌سوى كعبه - كه 180 درجه با بيت‌المقدس متفاوت بود - اقامه نمود . به همين دليل به مسجد بنىسلمه ، مسجد ذوقبلتين مىگويند ؛ زيرا براى اولين بار جهت نماز در اين مسجد تغيير يافته است . پس از چندى با نزول آيات سورهء بقره درمورد روزهء رمضان ، وجوب روزه در دهه اول محرم نيز برداشته شد ؛ چنان‌كه با تشريع اذان نيز جامعه اسلام از مسيحيت و يهوديت فاصلهء بيشترى گرفت . ازسويى اين معنا براى يهوديان كه انتظار داشتند پيامبر نيز مروج تورات و احكام يهود باشد ، خوشايند نبود ، ازاين‌رو درعين‌حال كه با ايشان در قالب منشور مدينه پيمان وفادارى بسته بودند ، به‌تدريج بر ضد اسلام و مسلمانان كارشكنى كردند . بدين‌ترتيب ، قبايل يهود بنىقينقاع ، بنىنضير و بنىقريظه يكى پس از ديگرى نقض پيمان نموده ، با مسلمانان درگير شدند . پيامبراكرم نيز با همه احترامى كه براى اهل‌كتاب قائل بود ، « 1 » به‌ناچار با يهوديان پيكار نمود و هر گروهى را متناسب با ميزان جرم آنان مجازات كرد . شگفت اينكه يهوديان با فرض اينكه با مسلمانان در اصول دين و بسيارى از واجبات و محرمات كمترين اختلافى نداشتند ، از روى كينه و حسادت ، بت‌پرستان را نسبت به مسلمانان ، به هدايت نزديك‌تر معرفى مىنمودند و حتى با آنان بر ضد اسلام همكارى مىكردند .

--> ( 1 ) . بنگريد به : آل‌عمران ( 2 ) : 64 .